Historia masażu klasycznego

Historia masażu klasycznego sięga czasów starożytnych. Zapoczątkowany w Indiach i Chinach, stanowił naturalną metodę leczniczą. Już Hipokrates wskazywał na korzyści stosowania go w określonych jednostkach chorobowych. W starożytnej Grecji był szeroko wykorzystywany przez sportowców, aby natłuścić ciało oliwką przed zawodami. Zapomniany w Średniowieczu masaż leczniczy wrócił do powszechnego stosowania w XVI wieku, gdy został ogłoszony oficjalną metodą leczniczą. Największy wkład w rozwój masażu leczniczego włożyli w XIX wieku lekarze – Szwed Piotr Henryk Ling oraz Holender Jan Mezger. Ten ostatni podzielił zabieg na podstawowe techniki (głaskanie, rozcieranie, ugniatanie), a także określił ścisłe wskazania i przeciwwskazania.

Masaż klasyczny aktualnie

Klasyczny masaż leczniczy jest obecnie szeroko stosowany w rehabilitacji ze względu na szereg korzyści, jakie ze sobą niesie: reguluje napięcie mięśniowe (w zależności od zastosowanej techniki może wpływać na jego obniżenie lub podwyższenie), poprawia przepływ krwi i chłonki, a także podwyższa próg bólowy. Ponadto wywołuje przekrwienie i ocieplenie tkanek, w związku z tym jest przeciwwskazany w przypadkach takich jak: ostre stany zapalne, gorączka, nowotwory, rany, zagrożenie krwawieniem itp.

Jak wygląda przebieg masażu klasycznego

Zabieg masażu leczniczego może być wykonywany na sucho lub z użyciem talku czy oliwki. Można go wykonywać w gabinecie lub w miejscu zamieszkania pacjenta na specjalnym rozkładanym stole. Przed zabiegiem fizjoterapeuta sprawdzi wskazania i przeciwwskazania do jego wykonania oraz dobierze techniki najbardziej odpowiednie do danego schorzenia. Masaż z powodzeniem można wykonywać jako samodzielną terapię lub jako uzupełnienie innych metod leczniczych jak kinezyterapia lub terapia manualna. Bardzo dobrze przygotowuje i rozluźnia tkanki miękkie przed wykonaniem takich technik jak manipulacje, mobilizacje czy oscylacje. Zaleca się nie spożywać obfitych posiłków do 2 godzin przed zabiegiem.